بيش فعالي

عشق کودک

بيش فعالي

گاهي والدين چنان از شيطنت هاي كودكانشان به تنگ مي‌آيند كه كاسه ي صبرشان لبريز مي‌شود و واكنش هاي متفاوتي را از آن ها مي‌توان  ديد .آن ها را تنبيه بدني مي‌كنند يا با آنها قهر كرده و آن ها را در اتاق حبس مي‌كنند و ... بهر حال ، اعتراض خود را به شكل هاي مختلف نسبت به رفتار فرزندشان به او نشان مي‌دهند و دايم به اطرافيان ميگويند چه كنيم ؟ فرزندمان بيش فعال است ؟ اصطلاح بيش فعالي را اين روزها از زبان بسياري از مادران مي‌شنويم وآن ها بدون آن كه اطلاع زيادي از كم وكيف اين بيماري داشته باشند آن را به زبان مي‌آورند.

بيش‌فعالي يا هايپراكتيو، اختلالي رفتاري است كه كودك با بروز علايم وي‍ژه اي كه در زمان نسبتاً طولاني و به كرات از او مشاهده شده ، شناخته مي‌شود و نبايد با چند بار شيطنت كودكانه و جست وخيزهاي عادي خردسالان ،اشتباه گرفته شود.

تعريف بيش فعالي

بيش‌فعالي حالتي از فعاليت زياد عضلاني است .همچنين اين اصطلاح براي توصيف كردن شرايطي به كار مي‌رود كه قسمتي از بدن خيلي فعال باشد . مانند زماني كه يك غده مقدار زيادي از هورمون هاي خاص خودش را توليد مي‌كند.

رفتار بيش‌فعالي معمولاً به يك گروه از ويژگي‌ها برمي‌گردد . اين ها مي‌توانند شامل فعاليت مداوم به راحتي حواس پرت شدن ، حركت ناخودآگاه ، ناتواني در تمركز (عدم تمركز) حالت تهاجمي و رفتارهاي مشابه باشد.

علايم رفتاري ممكن است شامل جم خوردن(جنبيدن يا حركت ثابت)، گمراه شدن ، زياد صحبت كردن به سختي شركت كردن در فعاليت آرام، باشد. بيش فعالي به راحتي تعريف نمي‌شود، زيرا اغلب به تحمل ناظر بستگي دارد. رفتاري كه براي يك بيننده مفرط باشد ، ممكن است براي ديگري مفرط به نظر نرسد.

بيش فعال ها كه هستند؟

در بچه ‌هاي دوره‌ي پيش دبستاني نشانه هاي متفاوتي موجود است ودر فعاليت هاي حركتي بيشتري درگير مي‌شوند. مثل بالا رفتن ، دويدن، به سختي باقي ماندن بر سرجاي خودش ، حتي هنگامي كه از او درخواست شود ، حركات ناآرام دستان و بيقراري زماني كه در جايش نشسته و حركات اضافي ، با هيجان صحبت مي‌كند ، به سختي در فعاليت هاي آرام جذب مي‌شوند ، سخت گوش كردن به ديگران ، سخت توجه كردن به جزئيات ، به راحتي دچار حواس پرتي شدن ، فراموش كار، مهارت هاي سازمان دهي ضعيف ، بيشتر سبب اذيت ديگران مي‌شود.

با صبر كردن براي نوبت در كارهاي مدرسه يا بازي هاي گروهي مشكل دارد

تمايل عجولانه براي جواب دادن به جاي منتظر بودن تا زماني كه از او درخواست شود به طور معمول ريسك هايي مي‌كند و بيشتر انجام كار بدون تفكر.

علاوه براين ،‌بسياري از نشانه ها ممكن است در بچه ها و نوجواناني كه اين اختلال را ندارند نيز اتفاق بيفتد .يك عنصر كليدي در تشخيص اين مشكل هست و آن اينكه نشانه ها بايد به طور چشمگير به عملكردهاي مناسب را هم در خانه و هم در محيط مدرسه آسيب برساند.هميشه با متخصص فرزند خود براي يك تشخيص مشورت كنيد.